Je hoofd weet het vaak al, dat je veilig bent. Toch blijft je lichaam iets anders vertellen. Je schouders blijven opgetrokken, je adem stokt ongemerkt en ergens diep vanbinnen voelt het alsof je nog steeds “aan” staat, zelfs op momenten waarop je eindelijk wilt ontspannen. Dat is geen teken dat je faalt. Het is een teken dat je lichaam een eigen verhaal vertelt.

Stress is zo normaal geworden, dat we het vaak pas herkennen als het al diep in ons systeem zit.Als je hoofd blijft doordraaien, je lichaam niet meer vanzelf ontspant en rust iets wordt waar je naar verlangt, maar wat je niet meer écht voelt. Precies daar begint lichaamswijsheid te fluisteren.

Je ademt de hele dag door. En toch is de kans groot dat je ademhaling niet zo gezond is als je denkt. Niet omdat je iets fout doet. Maar omdat je lichaam zich heeft aangepast. Veel mensen ademen ongezond zonder dat ze het doorhebben. Ze functioneren, gaan door, houden vol en ondertussen ademt hun lichaam sneller, hoger of onrustiger dan nodig is. Je adem is geen bijzaak. Ze vertelt precies hoe jij je vanbinnen voelt.

“Ik werk met het zenuwstelsel.” is een zin die je steeds vaker voorbij ziet komen bij coaches en therapeuten. Hoewel de zin klopt, zegt hij tegelijkertijd helemaal niets. Want het zenuwstelsel is geen éénvoudig systeem, geen knop waar je aan draait om stress te verminderen of om te ontspannen. Het is een verfijnd, gelaagd netwerk dat voortdurend informatie verzamelt, beoordeelt en reageert op wat er van binnen en van buiten gebeurt.

Persoonlijke groei begint vaak niet met een groot inzicht, maar met een innerlijk knagend gevoel. Het moment waarop aanpassen niet meer werkt. Waarop je voelt dat er méér in je zit, maar je er (nog) niet bij kunt. In dit blog neem ik je mee in mijn persoonlijke verhaal over onzichtbaar worden, loslaten en stap voor stap thuiskomen bij mezelf. Opgroeien door je aan te passen Het is 1985, ik ben 8 jaar oud. Stilletjes zit ik in mijn veilige hoekje onder het raam in de woonkame