Van aanpassen naar jezelf zijn, mijn weg naar persoonlijke groei

Persoonlijke groei begint vaak niet met een groot inzicht, maar met een innerlijk knagend gevoel. Het moment waarop aanpassen niet meer werkt. Waarop je voelt dat er méér in je zit, maar je er (nog) niet bij kunt.

In dit blog neem ik je mee in mijn persoonlijke verhaal over onzichtbaar worden, loslaten en stap voor stap thuiskomen bij mezelf.

Opgroeien door je aan te passen

Het is 1985, ik ben 8 jaar oud. Stilletjes zit ik in mijn veilige hoekje onder het raam in de woonkamer. De Fleur poppen en meubeltjes heb ik om mij heen uitgestald. Uren kan ik mij hiermee vermaken. Outfits verwisselen, haren kammen en vlechten, het ‘huis’ opnieuw inrichten en hele gesprekken voeren.

Hier aan de eettafel bij de Fleurpoppen zijn de gesprekken wél gezellig. Daar is geen grote broer die steeds ruzie maakt met zijn ouders. Daar is even niet die onrust en de angst voelbaar, wachtend op de volgende woede-uitbarsting.

Hier in dat hoekje heeft niemand last van mij. Ik kan er lekker rustig spelen, in mijn eigen fantasiewereld leven en ik loop niemand in de weg. In dit hoekje leer ik om een ‘voorbeeld’ kind te zijn. Om me aan te passen aan de situatie. Om vooral niet boos te worden, want er is al ruzie genoeg. Om mezelf onzichtbaar te maken en niet met mijn hoofd boven het maaiveld uit te komen. Want ‘gezien worden’ staat voor mij gelijk aan gedoe.

Een opvoeding die aanpassen versterkt

Ik groei op in een Reformatorisch gezin. In de volksmond beter bekend als ‘de zwarte-kousen-kerk’. Deze streng gelovige opvoeding leert mij dezelfde lessen: Je past je vooral aan, aan hoe het hoort. Met je kleding, met je gedrag, de mensen waar je mee omgaat. En zorg ervoor dat je niet met je hoofd boven het maaiveld uitkomt. Zo wordt aanpassen geen keuze meer, maar een overlevingsstrategie.

Wanneer aanpassen niet meer werkt

Mijn levenspad heeft me geleid door uitdagende en transformatieve momenten. Het verlaten van het reformatorisch geloof, het doorstaan van een scheiding. Ik verloor veel (familie en vrienden) en kreeg er daarna heel veel voor terug.

We gaan fast forward een paar jaar verder in de tijd. Ik ben 35 en ontmoet een nieuwe liefdespartner, Lex. En ondanks de moedige stappen die ik heb gemaakt, zit ik nog wel vast in een patroon. Aanpassen en onzichtbaar zijn. Twee kwaliteiten die in mijn jeugd nodig waren, maar nu niet echt helpend meer zijn. Want iets in mij wil heel graag naar buiten, iets wat ik al heel lang heb verstopt. Mezelf.

Gezien worden verandert alles

Lex ziet, wat ik nog niet zie. Hij ziet mij. Dit geeft zo’n boost aan zelfvertrouwen, dat ik eerst voorzichtig aan de slag ga met het volgen van vakgerelateerde opleidingen in de mode. Vervolgens start met ondernemen en vanaf dat moment ‘besmet’ wordt door het persoonlijke ontwikkel-virus.

Wat ik toen nog niet wist, maar nu wél zie: elke stap die ik zette op mijn ontwikkelreis bracht me een stukje dichter bij mezelf. Van Maximum Potential van Michael Pilarczyk tot Reiki. Van de psychologie van kleur tot lichaamsgerichte stress release en ademwerk.

Niet in één grote doorbraak, maar in kleine, wezenlijke verschuivingen. Steeds iets meer voelen. Iets minder aanpassen. Iets meer ruimte innemen. En precies dát is wat ik nu doorgeef.

Van mijn pad naar jouw proces

Mijn naam is Janet Weijman en als energetisch ademcoach werk ik met groeigerichte mensen die op een kruispunt staan in hun leven en die voelen dat er méér in hen zit, maar er nu (nog) even niet bij kunnen.

Via zachtheid, energie en transformatie van binnenuit bereiken zij resultaat, zonder eindeloos praten of graven. Zodat er weer energie, plezier en positiviteit ontstaat. En ze opnieuw gaan zien wat er wél mogelijk is.

Voel je dat stress en aanpassen hun tol beginnen te eisen, en dat je verlangt naar rust van binnenuit? Boek hier jouw oriënterende kennismakingsgesprek en ontdek hoe je vanuit zachtheid weer ruimte maakt voor jezelf.